Stanisław Zwolski
Biografia
Stanisław Zwolski urodził się 28 kwietnia 1900 roku w Busku. Był synem Antoniego, właściciela zakładu stolarskiego, i Walerii z domu Lewickiej. W 1917 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, odbywając kurs podoficerski. Brał udział w rozbrajaniu zaborców w Busku i Jędrzejowie, a w 1920 roku został wcielony do 25 Pułku Piechoty, uczestnicząc w wojnie polsko-bolszewickiej.
W 1923 roku ukończył seminarium nauczycielskie w Jędrzejowie i podjął pracę w szkole powszechnej w Chmielniku. Od 1928 roku studiował (bez ukończenia) w studium pracy społeczno-oświatowej przy Wolnej Wszechnicy Polskiej. Działał w Związku Strzeleckim, Związku Nauczycielstwa Polskiego i spółdzielczości. W latach 1937-1941 był nauczycielem i kierownikiem szkoły powszechnej w Brzezinach, a następnie pracował w spółdzielniach rolno-handlowych w Szydłowie i Chmielniku. Podczas II wojny światowej należał do konspiracyjnej organizacji Polska Niepodległa, która w 1942 roku została podporządkowana Armii Krajowej.
W lutym 1945 roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a później do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W kieleckim Urzędzie Wojewódzkim pełnił funkcje naczelnika Wydziału Aprowizacji (1945-1946) i Wydziału Społeczno-Politycznego (od 1946), a od 1947 roku był radcą. Równocześnie kierował kołem Związku Zawodowego Pracowników Państwowych i spółdzielnią spożywców przy urzędzie. 26 września 1947 roku został powołany na stanowisko prezydenta Kielc, mimo że egzekutywa Komitetu Miejskiego PPR pierwotnie wskazała Antoniego Dziewięckiego. Z funkcji tej został odwołany 13 lutego 1950 roku z przyczyn politycznych i pochodzenia klasowego.
Po odwołaniu, w latach 1950-1951 kierował referatem szkolenia w kieleckim oddziale Związku Spółdzielni Pracy, następnie pracował na analogicznym stanowisku w Związku Doskonalenia Rzemiosła w Kielcach, gdzie później szefował działowi pedagogicznemu. W 1960 roku został dyrektorem Zakładu Doskonalenia Zawodowego, powstałego z przekształcenia ZDR, i kierował także Wojewódzkim Zakładem Urządzeń Pożarniczych. W latach 50. i 60. przewodniczył Miejskiemu Komitetowi Frontu Jedności Narodu, a od 1957 roku był wiceprezesem wojewódzkim Związku Ochotniczych Straży Pożarnych.
Od 1933 roku był żonaty z Zofią z domu Trzyną, nauczycielką; mieli troje dzieci. Zmarł 5 sierpnia 1975 roku w Kielcach i został pochowany na cmentarzu komunalnym w Kielcach.